Welke partijen pleiten in hun partijprogramma’s voor praktijktesten op de arbeids- en huurmarkt?
Naar aanleiding van verkiezingen nu zondag, onderwierp het platform PraktijktestenNu de partijprogramma’s van alle democratische Nederlandstalige partijen aan de test: welke partijen nemen proactieve praktijktesten, al dan dan niet gepaard met sancties tegen overtreders, op in hun partijprogramma?
Het resultaat is identiek aan de screening van 2019. Ook toen bleken de progressieve partijen zowel de nood aan testen te delen, als de nood aan sancties op te leggen aan wie hardnekkig discrimineert op de arbeidsmarkt of huurmarkt. CD&V en Open VLD vermelden wel de testen in hun programma, maar spreken niet over sancties. N-VA spreekt noch over testen, laat staan over sancties.
Er zijn de voorbije legislatuur hele kleine stappen vooruit gezet op het vlak van praktijktesten, maar in de praktijk is er weinig tot niets veranderd. Zo heeft de federale regering weliswaar voor meer inspecteurs gezorgd bij de arbeidsinspectie. Dit moest voor meer testen zorgen, maar die zijn niet uitgevoerd. Ook in Brussel, waar een wettelijk kader voorhanden is, wordt de stap vooruit niet gevolgd door meer testen. In Vlaanderen gebeurden de voorbije vijf jaar enkel testen in het kader van zelfregulering: sectoren testten zichzelf op discriminatie in het kader van hun sectoraal akkoord met de Vlaamse overheid. De resultaten van die testen blijven echter achterwege. Op lokaal vlak hebben enkele stadsbesturen werk gemaakt van praktijktesten, vb. Antwerpen, Gent, Sint-Niklaas, Genk, en andere. Enkel in Gent kregen de testen ook een juridisch gevolg, in de andere steden volgde niet meer dan een sensibiliseringsplan op de vaststelling van de overtredingen op de antidiscriminatiewetgeving.
Het Platform Praktijktesten Nu verwacht van politieke partijen dat ze praktijktesten niet enkel in hun programma opnemen, maar ook effectief mee realiseren op het terrein. Tot nu blijft het aan politieke wil ontbreken om discriminatie daadkrachtig aan te pakken. Zolang regeringen en besturen hun verantwoordelijkheid niet opnemen in het handhaven van de antidiscriminatiewetgeving, blijven slachtoffers van discriminatie in de kou staan.